تر پرون پورې مې فکر کاوه،چې له ما څخه د جلا کېدو دې یو کال تېر شو، خو نن مې

۱۸ مه برخه لړۍ یو څوک باید ولرې،چې ستا د خوښې موسیقي درسره واوري، له لاس دې ونیسي، د مینې

ستړې اروا د جلال‌آباد لمر له سهاره ستړی وي.دوبی یې داسې وي، لکه لمر چې لومړی پر خپله سینه سوځېدلی